Ve 11 Kasım 2026… Route 66, 100 yaşında!
Biz Cenk’le bu tarihi yolun 90. yılında, 2016’da tamamını geçmiştik. Aradan on yıl geçmiş! Yazarken bile inanmak zor. Chicago’daki başlangıç tabelasını gördüğümdeki heyecanımı, yolun orta noktasında durup etrafıma baktığımda içimden geçenleri, Santa Monica’ya vardığımızda hissettiğim o garip hüznü düşününce sanki dün gibi her şey…
Bir yolun doğum günü kutlanır mı? Söz konusu Route 66 olunca kutlanmayı hak ediyor bence… Hele bizim gibi o yolda bu kadar çok anı biriktirdiysen!
1926’da resmen kabul edilen, Chicago’dan Los Angeles’a uzanan bu yol; zamanında batıya gidenlerin, yeni bir hayat arayanların, sonra da bizim gibi yolun kendisini merak edenlerin rotası olmuş. 1985’te resmi karayolu ağından çıkarılmış ama müdavimleri hala yollarında. Eski benzin istasyonları, neon tabelalı motelleri, yol kafeleri ve küçük kasabalarıyla hala insanı peşinden sürüklüyor.
Bizim Route 66 hikayemiz on üç gün sürdü. Sekiz eyalet geçtik, üç saat dilimi atladık. Kapanan yollar, geri dönüşler, merak edip saptığımız yerler derken arabanın sayacı yaklaşık 2.808 mili gösteriyordu sonunda… Yani 4.519 kilometre!
Ama bugün aklıma ilk gelen kilometreler değil… O kilometrelerin içine sığdırdıklarımız.
Daha ilk günden belliymiş başımıza gelecekler…
Chicago’da “Route 66 Begin” tabelasını gördüğümde heyecandan içim pır pırdı. Bir trafik tabelasına bu kadar heyecanlanabileceğim aklıma gelmezdi doğrusu 🙂 Ama oradaydık işte. Aylardır konuştuğumuz, araştırdığımız, hayalini kurduğumuz o yolun başında!
Hatta biz yolun kutlamasını Amerika’ya gitmeden yapmıştık bile… Cenk’in doğum günü için hazırladığım Route 66 konseptli partide arkadaşlarımız kovboy şapkalarıyla gelmiş, hayalimize ortak olmuşlardı. Sonra Kingman’da karşımıza çıkan Mr D’z kafesini görünce niye bu kadar sevindiğimizi tahmin edin… Partide kullandığımız görsellerden biri için o kafenin logosunu Cenk’e uyarlamıştık. Önce hayalini kurup sonra içinde oturmak… Anlatılmaz yaşanır!
Gelgelelim yolun kendisine varmak, tabelanın önünde fotoğraf çektirmek kadar kolay olmadı 🙂 Eski rotayı takip edebilmek için navigasyona yüzlerce nokta işaretlemiştik. Çünkü bizim derdimiz en hızlı yoldan Los Angeles’a ulaşmak değil; yol elverdiğince o eski yolu takip edebilmekti.
Navigasyonumuzsa daha ilk gün uyduyu bulamadı! Bir süre sonra çalıştığında rahatladık ama bu sefer de bizi Chicago’ya, başladığımız yere geri götürdüğünü fark ettik… Eee başlasın macera!
Sonraki günlerde önümüzde bir anda biten yollar, kapatılmış köprüler, alternatif yol ararken kendimizi içinde bulduğumuz bir çiftlik… Bazen sinirlendik, bazen yorulduk. Ama sonunda dönüp dolaşıp aynı şeye güldük: Kaybolsak ne olur, zaten her yer bize yeni!
Sen de bu yolu bizim gibi direksiyon başında keşfetmeyi düşünüyorsan, Amerika’da araç kiralama deneyimimizi okuyabilir; güncel araç seçeneklerini ve kiralama koşullarını DiscoverCars üzerinden karşılaştırabilirsin.
Bir de kaldığımız moteller vardı tabii… Chicago’daki ilk konaklamamız dışında önceden ayarlanmış odamız yoktu. Nerede yorulursak orada kalacak bir yer buluyorduk. Benim gibi yapılacaklar listeleriyle yaşayan biri için anlayacağın başlı başına bir deneyim!
Sen de yolculuğa bizim gibi Chicago’dan başlayıp Santa Monica’da noktayı koymayı düşünüyorsan, Chicago’daki ve Santa Monica’daki konaklama seçeneklerini önceden inceleyebilirsin.
İlk gecemizi unutmak mümkün mü? Bir oda temizlenmemiş, diğerinde alarm ötüyor, bir başkasında kart kapıyı açmıyor… Sonunda resepsiyon görevlisi bizimle yukarı çıkıp kapıya omzuyla, kalçasıyla yüklenmeye başladı. Biz yorgunluğu unutmuş gülerken kapı da sonunda açıldı… Ama kullanılamaz hale geldi tabii…
Sonra cebinden başka bir odanın kartını çıkardı!
E be kadın, madem başka kartın vardı, niye uğraştın o kadar? 🙂
Daha ilk günden anlamıştık… Bu yolculukta anlatacak çok şey birikecekti.
Yol bizi kalbi güzel insanlara da götürdü…
Route 66 denince insanın gözünün önüne eski arabalar, benzin pompaları, asfalt üzerindeki o meşhur logolar geliyor. Hepsi vardı… Ama yolun insanları da en az onlar kadar aklımızda kaldı.
Auburn’da Becky’s Barn’a uğramıştık mesela. Becky vefat etmiş, eşi Rick dükkanı ayakta tutmaya çalışıyordu. Cenk onunla verandada sohbet ederken ben içeride eski eşyaların arasında dolanıyordum. Geçtiğimiz her eyaletten kullanılmış bir plaka toplamak istiyorduk; ilkini de oradan aldık.
Akşam otele vardığımızda bir baktık Rick kendi sayfasında bizden bahsetmiş… Dünyanın öbür ucunda, birkaç saat önce tanıştığın bir insanın gününde yer etmişsin. Ne diyeyim 🙂
Amarillo’da ise iki katlı, içinde aklınıza gelebilecek her şeyin satıldığı bir antikacıya girdik. Cenk bir ara üst katta kaybolduğunu söyleyip beni yardıma çağırıyordu! Kasadaki görevli Türkiye’den geldiğimizi öğrenince ödemeyi bırakıp elimize renkli başlı bir toplu iğne verdi. Kapının yanındaki haritada Türkiye’yi işaretlememizi istedi. O haritaya Türkiye’den ilk iğneyi biz takmıştık… Onun heyecanı bize geçti, bizimki ona.
Bir de Galena vardı ki… Ahşap binaları, tenhalığı ve sokak lambalarındaki hoparlörlerden çalan Amerikan şarkılarıyla bir film karesine girmiş gibiydik. Birkaç sokak yürüyüp geçeriz sandığınız bir kasaba, yolculuğun en çok hatırladığınız yerlerinden biri olabiliyormuş.
Route 66’da her gün başka bir manzara…
Her gün başka bir şeye şaşırıyorduk zaten… Chicago’da kazakların, polarların, montların içinde üşüyen biz, birkaç gün sonra askılılarla geziyorduk. Bavullardan birini kışlık, diğerini yazlık yaptık; bu sefer de hangi bavulu odaya taşısak ertesi gün hava tersine döndü, o da ayrı hikaye!
Yeşillikler yerini bozkırlara, bozkırlar kızıl toprağa, sonra çöllere bırakıyordu. Bazen bir nehir kenarında, bazen eski bir benzin istasyonunda duruyorduk. Santa Fe’de ise arabayı bırakıp sokaklara dalmış, meydanda oturup etrafı seyretmeye doyamamıştık. Sanat, müzik, dans eden insanlar… Birbirimize bakıp yine aynı soruyu soruyorduk: “Biz gerçekten neredeyiz?”
Arizona’da fosilleşmiş ağaçların arasında gezdik. Kırk beş dakikada geçebileceğimiz söylenen Petrified Forest’tan iki buçuk saatte çıkabildik. Meteor Crater’a kapanmadan yetişeceğiz diye telaşlandık, akşam otele varınca gün içinde yine bir saat dilimi daha değiştirdiğimizi fark ettik… Boşuna koşuşturmuşuz 🙂
Ve çölün ortasındaki o sessizlik… Oatman’a gelmeden önce yolda arabadan inip birbirimize sarılmıştık. Amacımız sadece sessizliği dinlemekti. Ama öyle bir sessizlikti ki bir süre sonra kulağımın acıdığını, nefesimin değiştiğini hissettim. Cenk’e baktığımda o da aynı haldeydi.
O gün yazarken “Sessizliğin çığlığı” demiştim. Bugün başka nasıl anlatabilirim, hala bilmiyorum…
Bir “Evet!”, bir bayrak ve bitmesini istemediğimiz yol…
Bu yolculuğun benim için en özel anlarından biri de Grand Canyon’daydı elbette…
Tarihi yoldan ayrılıp kanyonu görmeye gitmiştik. Bütün gün gezdikten sonra gün batımını izlemek için Hopi Point’e geçtik. Önümüzde uçsuz bucaksız bir manzara, aşağıda küçücük görünen Colorado Nehri, gökyüzünde birbirine karışan renkler…
Ben güneşi uğurladığımızı sanıyordum. Cenk ise cebinde bütün gün taşıdığı yüzüğü çıkartıp önümde diz çöktü…
“Benimle evlenir misin?”
Grand Canyon’u zaten unutmazdım ama o gün, o manzaraya bizim hayatımızdan da bir an eklendi… Dönüşte karanlığın içinde arabayı kenara çekip ışıkları kapattık. El ele gökyüzüne baktık. Parmağımda yüzük, içimde tarif etmesi zor bir mutluluk…
California’ya geçtiğimizde yolculuğun sonuna yaklaştığımızı iyice hissetmeye başlamıştık. Mojave Çölü, terk edilmiş moteller, Roy’s’un tabelası… Ve Bagdad Cafe!
İçerisi dünyanın farklı yerlerinden bırakılmış paralar ve bayraklarla doluydu. Ama baktık, Türk bayrağı yok. Bagajdan yanımızda getirdiğim bayrağı çıkardım; üzerine isimlerimizi ve tarihi yazıp teslim ettik. Biz oradan ayrılmadan diğer bayrakların arasındaki yerini almıştı bile… Şimdi hala orada mı bilmiyorum ama o gün bayrağımız asılırken duyduğum gururu hala içimde hissediyorum.
Sonra Santa Monica… Günlerdir ulaşmayı hayal ettiğimiz bitiş tabelası nihayet karşımızdaydı. İnsanlar önünde fotoğraf çektirmek için sıra bekliyor, iskelede hayat bütün kalabalığıyla akıyordu. Bizse bir süre uzaktan baktık. İkimizde de garip bir sessizlik… Mutluyduk, hem de çok. Yolun tamamını yapmıştık! Ama aynı zamanda hüzünlüydük. Ben daha bitmeden özlemeye başlamıştım geçtiğimiz yerleri…
Gitmeden önce “Bir arabada onca gün sıkılır mıyız?” diye düşünmüştük. Ne sıkılması… Bir satır kitap okumaya bile fırsat bulamadım. Konuştuk, şarkılar söyledik, bazen birbirimizi sakinleştirdik. Ben pes ettiğimde Cenk, o yorulduğunda ben devraldım. Sabahları uykumuzdan çalıp yine heyecanla yollara düştük.
Route 66, 100 yaşında…
Bu yıl yolun farklı duraklarında yüzüncü yaş için kutlamalar, buluşmalar, konserler düzenleniyor. Bir zamanlar içinden geçtiğimiz kasabalarda şimdi bu yolun doğum günü için bir araya gelindiğini düşünmek bile gülümsetiyor beni… Ben de buradan, kendi anılarımızla katılalım dedim kutlamalara.
Bizim yolculuğumuzun üzerinden de on yıl geçmiş… O zaman geçtiğimiz bazı yerler değişmiş, bazıları kapanmış diye okudum. Ama dönüp yazılarıma baktığımda o günlerin heyecanını bulabiliyorum hala. Bir fotoğrafla yine o verandada, birkaç satırla yine çölün ortasındayım sanki…
Yolu bizimle gün gün gezmek istersen, Route 66 yolculuğumuzun ilk gününden başlayabilirsin. Kim bilir, belki sen de kendini bir gün Chicago’daki o tabelanın önünde bulursun… 🙂
İyi ki bir gün “Yapalım mı?” deyip yola çıkmışız. İyi ki kaybolmuşuz, iyi ki o dükkanların kapısından girmişiz, iyi ki bazen arabayı durdurup sadece oranın nefesini solumuşuz…
Nice yaşlara Route 66… Daha çok insanın hayaline, yoluna, anılarına karış. Sende bıraktığımız küçük izler, bizde kalansa kocaman anılar…
Sen de benzer bir seyahat planlıyorsan…
Şeffaflık Notu: Bu yazıdaki bazı bağlantılar affiliate (iş ortaklığı) bağlantısıdır. Bu bağlantılar üzerinden rezervasyon veya alışveriş yaptığında sana ek bir ücret yansımaz; uygun işlemlerde bloga komisyon kazandırabilir. Bağlantısını paylaştığım tur ve hizmetler arasında bizzat deneyimlemediklerim de var; kendi deneyimlerimi yazıda ayrıca anlatıyorum. Seçimini yapmadan önce güncel programı, koşulları ve yorumları detaylı şekilde incelemeni öneririm.
