Çocukluğum, Anılarım, Benim Hayallerim..

11CEN_9378

Doğduğum yer Şifa Sokak’tayım bugünBilen bilir önemini benim içinHeyecanlanırım her önünden geçerkenÇocukluğum, anılarım, kurduğum ilk hayaller gelir aklıma

1CEN_9363Moda’nın eşsiz çıkmazlarından biri olan Şifa Sokak’ta büyüdüm. O sokakta büyüyen her çocuk gibi “sokak çocuğuyum” benCümleyeBizim zamanımızdadiye en sevmediğim başlangıcı yapacağım amaBizim zamanımızdasokağa çıkmakdiye bir kavram vardı. Sabah kahvaltıdan sonra çıkılır, sadece yemek için eve girilir öğlen, akşam yemekten sonra tekrar atardık kendimizi dışarıyaÇıkmaz sokaklarda herkes tanır birbiriniBırak sadece orada yaşayan insanları tanımayı her evi, her evin içindeki duyguları bile bilirdi herkesGüven çemberimiz o kadar genişti kiRuhumuz özgür büyütüldük bizBağımsızlığımızı sonuna kadar yaşarken hangi çizgide durmamız gerektiğini de çok iyi bilirdik. Çocukluk hatalarımız olmaz mıydı? Olurdu elbetBirimiz düşüp bir yerimiz kanadığında hangimizin annesi kızmayacaksa onun evinde soluğu alır, ona temizletirdik yaralarımızıAilelerimiz sınırımız değil, koruyanımızdı.

Mutlu çocuklardık bizMutlu insanların içine doğdukMutlulukla büyüdükRuhunu verdi Şifa Sokak bizeOradan ayrılmamın 26.yılında karşılaştığımsokakarkadaşlarımla bugün hala kaldığımız yerden sohbet edebildiğimizi görmek nasıl güzel bir hisBakkalımızı artık oğulları işletiyor ama ben yine bedava meyve suyumu alıp, önünde çekirdeğimi çitleyebiliyorum kahkahalı sohbet eşliğinde. Küçük de olsa ekip toplanıyor hemen eskilerdenHepimizin artık birer çocuğu var ama bu sokak bizim çocukluğumuz, sadece bizim

Her karesini adımlarken, benimle beraber aynı heyecanla hayallerimin sokağını 1CEN_9378fotoğraflayan arkadaşımaeskiden biz burada, biz şurada…” diye cümleler kuruyorum. Saklambaç oynarken saklandığımız delikleri, apartmanların hangisinin girişini salıncak, hangisininkini kaydırak olarak kullandığımızı, nerede evcilik oynadığımızı, nerede şişe çevirdiğimizi, ilk aşkımın oturduğu evi gösteriyorumArtık kalmasa da sokağın sonundaki o zamanların popüler liselerinden biri olan Moda Koleji’nin şimdi virane halini gördüğümde içim buruluyorBen küçükken sokağın sonu denizdi. Akşamüstü kekler, kurabiyeler yapılır buradaki denize sıfır çay bahçesine inilir, isteyen çayını yudumlar, isteyen de yanaşan kayıklarıyla denize açılırdı. “bizimsokağımızın bağlantısıyla şimdi sahil yoluna kestirme iniş yapılıyor. Artık insanların daha çok geçiş yolu olarak kullandığını görmek üzüyor tabiiÖyle miydi eskiden? Sokağa yabancı biri girdiğinde biz çocuklar bileNasıl yardımcı olabiliriz?” diye yanaşırdık hemenEeee hoş gelmişler ama bizim sokaklı değillerdi ne de olsaHem sokağımızı korumalı hem de yardımcı olmalıydık farklı simalara

Kar yağdığında sokak ayrı bir havaya bürünürdü. Taaa caddenin başından yolu keserdi ağabeylerimizBiz çocuklara kalansa kızağını, plastik ya da tahta oturakları kapıp Yoğurtçu Parkı’na kadar kaymak olurdu. Tek görevimiz soğuğa dayanamayacak hale gelene kadar eğlenmekti!..

1CEN_9366Sokağın sonuna doğru bana göreyeniaçılan Juliet Rooms & Kitchen da kahvemi yudumlarken; masalardaki hiçbir insanın, bulunduğumuz bu sokağa bakarken benim duygularımı hissetmediğini biliyorumOysa ben, üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen hala üzerinde hayaller kurduğumuz o duvarda otururken nasıl da heyecanlanıyorum.

Doğduğum, büyüdüğüm yuvama bakarken içimdeki çocuğun gözleri buğulanıyor. İlk ödevlerimi yaptığım odamı, babamla şeftali yediğimiz balkonu, ağabeyimle dans ettiğimiz koridoru, sobada kestane pişirdiğimiz salonu tekrar yaşamak istiyorum. Bugünkü sahipleri bu hayalimi gerçekleştirmeme izin verirler mi bilmiyorum ama bildiğim bir gün kapılarını tıklatacağım. Çünkü ben Şifa sokağın çocuğuyum!

Siz de benim gibi doğduğunuz yerde kendinizden hala izler arıyorsanız ve Moda tutkunuzsa eğer;

Moda’da meyhane içinde ayazma: Aya Ekaterini und

Kadıköy’de kahvenin kalbi Dört Kadıköy’de atıyor yazılarım da ilginizi çekebilir

Düzenleme 05.04.2018: Bu yazıyı yazdıktan 6 ay kadar sonra hani o koridorlarda dans ettiğimiz, sonrasında beraber yapacağımız motor seyahatlerini hayal ettiğimiz ağabeyimi uğurladım. Bu yazıyı yazdıktan sonra O’nunla uzun uzun yazışıp baya eğlenmiştik; şunu da yapardık, bunu da yapardık diyeYarın da babamın doğum günü; beni ben yapan adamınSizi düşünürken tek hissettiğimsevgi”… İkinizin de istediğini yapıyorum evet; hayallerimin peşindeyimVe yine sizin tabirinizleMavişsizin için de bakmaya devam ediyor”…

Kahrol Kanser!”

ÖzlemimBabam…”

Facebooktwittergoogle_pluslinkedintumblr

2 Replies to “Çocukluğum, Anılarım, Benim Hayallerim..

  1. zeynep erten iscen says: Reply

    gunaydin bey gunaydin, bana bir gunaydin gazetesi verir misiniz???

  2. Modalı olarak ne güzel ki şanslı azınlıklardanız o zaman 🙂 Keyifle kalın

Hinterlasse eine Antwort

*